گیلانا

ادامه اعتراض کارگران بیکارشده کاشی گیلانا نسبت به مصادره وفروش سوله وزمین ها کارخانه

  • 1399-03-01

گیلانا

ادامه اعتراض کارگران بیکارشده کاشی گیلانا نسبت به مصادره وفروش سوله وزمین ها کارخانه

روز چهارشنبه 31 اردیبهشت برای باری دیگر،کارگران بیکارشده کارخانه کاشی گیلانا منجیل دراستان گیلان اعتراضشان را نسبت به مصادره وفروش زمین  وسوله های این واحد تولیدی تعطیل شده رسانه ای کردند.

«زمین و سوله‌های کارخانه را مصادره نکنند و مفت نفروشند! آخر شاید روزی دوباره کارگران بتوانند بازگردند؛ شاید روزی دوباره صبح‌ها با صدای ناقوس کارخانه، شهر بیدار شد!»

بنابه گزارش رسانه ای شده بتاریخ 31 اردیبهشت،سالها در منجیل رودبار، در کارخانه‌ای که از سال 62 چراغش روشن بود و صبح‌ها زنگ بیدارباش برای تمام شهر را به صدا درمی‌آورد، کار کرده است، اما حالا باید شاهد فروختن همه چیز باشد؛ حتی زمین‌ها و سوله‌های خالی کارخانه.

از سال 95، چراغ تولید کارخانه کاشی گیلانا خاموش است و کارگران یک پا در اداره کار و یک پا مقابل کارخانه دارند و چشم به صف طویل کامیون‌هایی دوخته‌اند که اموال و دارایی‌های تکه تکه شده را برای فروش خارج می‌کنند.

مدتها کارگران شاهد قطعه قطعه شدن و فروش ماشین‌آلات بودند؛ ماشین‌آلاتی که زمانی نه چندان دور با هزینه‌های سنگین از آلمان خریداری شده بود و قرار بود مدت‌های مدید صدای چرخ‌های آنها، صدای تولیدِ «کاشی» در منجیل رودبار باشد. حالا که تمام تجهیزات و دستگاه‌های صنعتی خرد شدند و به فروش رسیدند، برای تسویه تتمه‌ی مطالبات و بدهی‌های کارفرما، می‌خواهند سوله‌های خالی را هم بفروشند؛ اگر این سوله‌ها و زمین کارخانه به فروش برسد، دیگر نمی‌توان امید داشت که روزی از روزها، در پیکر بیجان و نیم‌مرده‌ی کاشی گیلانا، نفخ صور دمیده شود و این مجموعه به زندگی برگردد.

کارگران چه می‌خواهند؟

دغدغه‌های کارگران کاشی گیلانا عمر طولانی دارد؛ در تیرماه 98 بود که کارگران با تجمع مقابل درهای بسته کارخانه، خطاب به مسئولان یکصدا فریاد زدند: «مانع فروش 15 هکتار زمین و سوله‌های خالی کارخانه کاشی گیلانا شوید!»

این کارگران با اشاره به اینکه هر چند وقت یکبار تعدادی کامیون و تریلی وارد کارخانه می‌شوند و قصد بار زدن ماشین‌آلات کارخانه را دارند، گفتند: این وضعیت درحالی تداوم دارد که در حال حاضر 6دستگاه پرس 20 تنی و 50 تنی، سه کوره یک طبقه، یک کوره یک طبقه، سه خط تولید کاشی، سه دستگاه بسته‌بندی، دستگاه تولید خاک، دستگاه تولید لعاب، دستگاه سنگ شکن، سه دستگاه لیفتراک، لودر، دو دستگاه تراکتور، دو منبع بزرگ هوایی آب، سه دستگاه بویلر، چهار دستگاه ژنراتور برق، سه دستگاه پمب باد بزرگ و کلیه ماشین‌آلات و دستگاهای سالن تراشکاری و تعمیرات و ده‌ها ابزار کوچک بزرگ این کارخانه بابت بدهی طلبکاران با حکم قضایی از کارخانه خارج شده و فقط سوله‌های خالی آن در شهر منجیل باقی مانده است.

این نگرانی همین امروز هم همچنان پابرجاست؛ طلبکاران کارخانه، طلب خود را می‌خواهند و کارگران که بسیاری از آنها هنوز از مجموعه کارخانه بابت بازنشستگی سخت و زیان‌آور و باقی معوقات مزدی خود طلبکارند، از مسئولان می‌خواهند که راهکار دیگری به جز به حراج گذاشتن اموال و دارایی‌های کارخانه برای پرداخت طلب‌ها پیدا کنند: «مگر قرار نیست از تولید داخلی حمایت شود؛ آخر مگر همه حرف‌هایی که می‌زنند و تابلوها و بیلبوردها را پرمی‌کنند، فقط شعار است؟! چطور از یک طرف صحبت از حمایت از تولید می‌کنند اما از سوی دیگر راضی می‌شوند که تجهیزات و ماشین‌آلاتِ ارزشمندِ یک واحد تولیدی قدیمی، قطعه قطعه شود و در بازار به فروش برسد؟!»

قبلی «
بعدی »

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کلیه حقوق برای اتحادیه آزاد کارگران ایران محفوظ است.استفاده از مطالب با ذکر منبع آزاد است.

زبانهای دیگر-Other languages