کارگران معدن

جان باختن هفته ای حداقل یک کارگرمعدن براثرحوادث کاری

  • 1399-01-11

کارگران معدن

جان باختن هفته ای حداقل یک کارگرمعدن براثرحوادث کاری

دریافتی:استخراج از معادن به یکى از پول ساز ترین تجارت هاى ایران در ده هاى اخیر تبدیل شده است . این درآمد بالا به دلیل نیاز روزافزون جهان به مواد معدنى خام است.

بدلیل نیاز کشور هاى صنعتى به مواد خام و ایران یکى از صادر کننده هاى اصلى  آن است. این صنایع  مشمول تحریم آمریکا نشده اند. بطورى که در سال ٩٨ بیش از ٢٠درصد صادرات غیر نفتى را صادرات استخراجات معادن کشور تشکیل میدهد.

این بخش پول ساز با حدود ١٠٠هزار کارگر به صورت رسمى بیشترین میزان مرگ و میر براثرحوادث کاری پس از کارگران ساختمانی را بخود اختصاص داده است.

بنا به برآورد فعالین کارگرى فقط ۵٠ مورد فوت ناشى از حوادث کار در معادن سنگ پشت بیره ، سنگ چک زرد کرمانشاه ، معدن زغال سنگ هشونی طغرالجرد ، زغال ینگ سواد کوه، معدن زغال سنگ کیاسر مازندران، معدن سنگ مهاجران همدان ، معدن زغال سنگ دیزن‌کلای نور ، معدن سنگ اصفهان،معدن راور کرمان ، معدن آلبلاغ اسفراین به وقوع پیوسته است.

ثبت این تعداد فوتى یقینا قطره اى از دریاى فوتى هاى کارگران معدن است. زیرا با نبود سامانه ثبت حوادث کارگرى وعدم فعالیت تشکل هاى مستقل کارگرى که پیگیر و اطلاع رسان حوادث کاری باشند بسیاری از حوادث کاری و جان باختگانش بدون اطلاع رسانی لاپوشانی می شوند.

اما مشکل اصلى کارگران معادن عدم انتشار حوادث کارگرى نیست بلکه به وقوع پیوستن تعداد زیاد آنها ست که بطور میانگین هفته ای جان یک کارگرمعدن را می گیرد.

ریشه این معضل خانمان سوز ابتدأ به نبود بازرسى هاى مستمر و نتیجه بخش از طرف اداره کار بر میگردد. ریا کارى کارفرمایان حین بازرسی مشکل دیگراست که کارفرمایان ونمایندگانشان به هنگام

حضور ناظر ها موارد ایمنی را در حد توان بصورت نمایشى رعایت میکنند.

مشکل بعدی نبود واحد HSE مستقر در معدن است .البته معادنى هم که داراى واحد ایمنى و بهداشت باشند به دلیل این که نیرو هاى آن زیر نظر کارفرما هستند و کارفرما ها به دلیل بالا بردن شدت کار و یا به بیان خودشان افزایش کارایى از واحد ایمنى میخواهند که نسبت به عدم رعایت موارد ایمنى چشم پوشى نماید.

در همین چارچوب نبود تشکل های  مستقل کارگرى که یکى از وظایف آن نظارت مستمر بر اجرا ورعایت نکات ایمنى وبهداشت کاراست بعنوان اصلى ترین مشکل عیان می شود.

هیچ کس بیشتر و بهتر از خود کارگران براى کارگران دلسوزى نمیکند. تمام کشور هاى صنعتى پیشرفته که داراى نظام هاى سرمایه دارى هستند هم از این روش براى کنترل وضعیت ایمنى کارگران در حین کار استفاده میکنند. از اینروست که هرساله در جهان با کاهش تلفات ناشى از حوادث کاری روبرو هستیم اما بلعکس در ایران شاهد رشد روز افزونش هستیم.

قبلی «
بعدی »

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کلیه حقوق برای اتحادیه آزاد کارگران ایران محفوظ است.استفاده از مطالب با ذکر منبع آزاد است.

زبانهای دیگر-Other languages