نفت

نفت روی نبض نابرابری پیمانکاری‌ها/ مجلس برای حذف پیمانکاران اقدام می‌کند؟

  • 1399-05-18

نفت

‍ نفت روی نبض نابرابری پیمانکاری‌ها/ مجلس برای حذف پیمانکاران اقدام می‌کند؟

اخیراً کارگران پالایشگاه (نفتی)پارسیان لامرد، نفت سنگین قشم، پتروشیمی رازی ماهشهر، فازهای ۲۲ و ۲۴ پارس جنوبی و … که همگی کارگران شاغل در پیمانکاری‌ها بودند، نسبت به نابرابری مزد و مزایا در پیمانکاری‌ها نسبت به رسمی‌ها انتقاد کردند.

بیش از گرمازدگی هوای آتشین این ایام جنوبش، بیش از مهاجرت و دوری از خانه و خانواده‌اش، بیش از خوابگاه‌های نفت و زندگی‌های موقتی‌اش، آنچه کارگر پیمانکاری را می‌رنجاند «تبعیض» است. پیمانکاری‌ها فقط مربوط به شرکت نفت نیستند؛ در همه ساختار تولید و کار ریشه داونده و مثل دیوی صد سر، حتی به شرکت‌های دولتی، آموزش و پرورش، مخابرات، شرکت‌های حفاری، بخش فولاد و نفت و گاز و هرجایی که ارزش اضافی تولید می‌شود، یافت می‌شوند.

مگر ما همان کار را نمی‌کنیم؟

یک کارگر پتروشیمی رازی می‌گوید: پیمانکار اصلی به کارگران رسمی همه‌جور مزایایی می‌دهد. آنها مزد خوب می‌گیرند. ما در کنار آنها در گرمای ۶۰ درجه کار می‌کنیم. حتی برای اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل بارها پیگیری کردیم و گفتیم ناقص اجرا شده اما با نمایندگان قانونی ما جلسه نگذاشته‌اند و مدام باید درخواست بدهیم و خواهش کنیم.

کارگر دیگری از پارس جنوبی نیز همین حرف‌ها را به نوعی دیگر می‌گوید: این کارگران با بیان اینکه هیچ نظارتی بر شرکت‌های پیمانکاری اعمال نمی‌شود؛ از پایین بودن حقوق و دستمزد خود انتقاد کردند و گفتند: دستمزد ما ناعادلانه است؛ ما به نسبت کار سختی که انجام می‌دهیم، دستمزد پایینی دریافت می‌کنیم؛ همین دستمزدهای ناچیز هم با تاخیر بسیار پرداخت می‌شود؛ در ضمن از امنیت شغلی و امید به آینده بی‌بهره هستیم و هر لحظه ممکن است کار خود را از دست بدهیم.

یک کارگر پارسیان لامرد نیز می‌گوید: رسمی‌ها حقوق خوبی می‌گیرند. گاه و بیگاه مزایا دارند و در اعیاد و مناسبت‌ها سبد کالایی دارند اما پیمانکارها مدام از گوشه و کنار مزایای ما می‌زنند. به ویژه اینکه حقوق خیلی کمتری می‌گیریم. مگر ما کار نمی‌کنیم؟

هیبت جدیدی از ارزان‌سازی نیروی کار

پیمانکاری‌ها شکل جدیدی از «بی‌ثبات‌سازی کار کارگر» هستند. پدیده پیدایش پیمانکاری‌ها در بازار کار ایران به دهه ۸۰ باز می‌گردد. یک بار در اواخر دهه ۸۰ برای حذف پیمانکاری‌ها در مجلس شورای اسلامی پیگیری‌هایی انجام شد اما کاملاً بی‌نتیجه ماند. در مجالس دیگر نیز بارها از حذف پیمانکاری‌ها صحبت شد اما شاید منفعتی که شرکت‌های پیمانکاری در صنایع خصوصی و دولتی دارد، مانع تحقق آن شد.

این شرکت‌ها کارگران یک واحد بزرگ صنعتی، معدنی یا نفتی را به صورت جزایر متنافر در می‌آورند که در هیچ چیز از دستمزد و مزایا تا حتی خوابگاه‌ها و ایاب و ذهاب شرایط یکسانی ندارند اما کار یکسانی انجام می‌دهند. به همین سادگی در یک چاردیواری می‌توانید از کارگران، کار یکسانی بکشید اما از حقوق برخی کاسته و نرخ انباشت را بیفزایید. گاهاً کارگر پیمانکاری‌ها حتی در اعیاد و مناسبت‌ها نیز از مزایای حقوقی کارگران رسمی برخوردار نیستند.

پیمانکاری‌ها شاید مهم‌ترین خدمت را در صنایع مادر و بزرگ به بالا رفتن نرخ انباشت می‌کنند. صنایع مادر و تولید بزرگ از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و بیشترین ارزش اضافی در صنایع بزرگ تولید می‌شوند. به برکت پیمانکاری‌ها شرایط فراهم شد تا از بازار کار مقررات‌زدایی شود.

این روزها به نظر می‌رسد در کنار شعار «نه به خصوصی‌سازی» شعار دیگری نیز شکل گرفته است: «نه به پیمانکاری‌ها». باید دید آیا این شعار شنیده می‌شود/ خلاصه گزارش کارگر آنلاین

 

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کلیه حقوق برای اتحادیه آزاد کارگران ایران محفوظ است.استفاده از مطالب با ذکر منبع آزاد است.

زبانهای دیگر-Other languages