۳ مهر, ۱۴۰۱

رهایم کن تا پرواز کنم

رهایم کن تا پرواز کنم

رهایم کن تا پرواز کنم
بگذار بکوچم به جاده‌های بی‌برگشت!
بگذار بنوشم

توقف، رسالتِ پرندگان نیست
اگر بمانم نخواهم خندید
اگر نروم
بهار -با غنچه‌ی قدم‌هایش- نمی‌آید

یک روز سرتاسر سرزمینم را بال می‌گشایم
و ترانه‌های گمنامم
وردِ زبان‌ها می‌شوند

«احمد کایا»

عکس از جواد شیدا

 

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

پنج × سه =

ویدیو شاخص

دسته ها

بایگانی شمسی