۲۷ مرداد, ۱۴۰۱

فراموش می‌شویم

فراموش می‌شویم

از هلیه جدیر

فراموش کردن دردها ضرورت آدم‌ها و کار گذشت زمان است، اما فراموش کردنِ جنایات، زخم های ناسور مان را التیام می‌بخشد؟
نه! جنایت فراموش شدنی و بخشیدنی نیست.

اين جهان قصابخانه‌ى انسان
و ما تماشاچيانِ زنده بگور
آنقدر نعره سرداديم
تا آسمان درهايش را بست

زمين خون می‌نوشد و جان مى‌بلعد
انسان خون می‌ريزد و جان ميدَرَد

ما با گلو هاى دريده فرياد ميزنيم
ما تمام نمی‌شويم
ما دود می‌شويم…
و بعد فراموش می‌شويم؟

هیله جدیر

 

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دوازده − 10 =

ویدیو شاخص

دسته ها

بایگانی شمسی